De helende kracht van de natuur
Evi Hanssen is verrast dat we haar gelijk op deze cover visualiseerden. ‘Mij en de natuur? Aan die combinatie moet ik nog wennen’, zegt de Vlaamse presentatrice en auteur. ‘Ik was altijd zo avontuurlijk, stads en rock-’n-roll.’ Twee jaar geleden spraken we Evi voor onze Body & Mind-editie. Ze vertelde toen over haar gemanifesteerde carrière bij de radio en televisie, stoppen met alcohol en haar dromen en doelen. Maar ze deelde ook haar verlangen naar een rustiger leven in de natuur. Dat is gelukt: Evi Hanssen woont nu in haar eigen natuurparadijs in Lier. Daar spreken we haar over leven in rust, forty something zijn en afscheid nemen van haar moeder, die vorig jaar overleed aan de gevolgen van uitgezaaide borstkanker. Een periode waarin Evi besefte hoeveel steun de natuur kan bieden.
Twee jaar geleden spraken we elkaar in Nederland, nu zitten we bij jou thuis in België. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? En waar sta je in het leven?
‘De grootste gebeurtenis was natuurlijk het overlijden van mijn moeder. Tijdens ons vorige interview wist ik nog niet eens dat ze ziek zou worden. Dat proces is heel snel gegaan. Mede daardoor ben ik gaan nadenken over mijn plannen en heb ik besloten iets leuks te doen. Ik ga een podcast beginnen over forty something zijn, iets waar ik zelf middenin zit. Ik ga de transitie van vrouwen tussen de veertig en vijftig bespreken. Die jaren zitten vol fysieke en mentale veranderingen. Het voelt alsof we weer in de middelbare klas zitten: we zijn de jongsten van de oudsten. Hoewel ik veel heb meegemaakt, besef ik nu pas dat er nog een heel deel aankomt. Ik dacht het leven op dit punt wel door te hebben, maar nu vraag ik me af: hoe ga ik de andere helft vullen? Er komen nog een hoop uitdagende jaren aan, waarin ouder worden een grote rol speelt. Ik merk bijvoorbeeld dat ik nu tegen het glazen plafond aanstoot, terwijl de mannen van mijn leeftijd zonder problemen doorgroeien. Vrouwen moeten opnieuw leren om met zichzelf om te gaan. Waar we zelfzorg eerst voor ons uit konden schuiven, zijn de reserves nu op. We moeten onze manier van denken, doen en leven aanpassen en een nieuwe visie op het leven ontwikkelen. Daar moeten wij vrouwen elkaar in empoweren, wat nu helaas nog vaak ontbreekt. We horen alleen de negatieve kanten van de (pre)menopauze, maar ik wil mijn leven tijdens en na die forty something juist ownen.’
Lees nu ook: Wat jij wilt weten over seksualiteit trauma, trauma heling en het effect op jouw manifestatiekracht
‘Het voelt alsof we weer in de middelbare klas zitten: we zijn de jongsten van de oudsten’
Wat bijzonder en voor ons onverwacht dat je dit zegt. Na ons vorige gesprek dachten we juist dat je het rustiger aan wilde doen, maar nu horen we dat je jouw leven juist wilt aanpakken. Hoe zit dat?
‘Rustiger aan doen, dat wil ik nog steeds. Het geeft me de ruimte om over dit soort dingen na te denken. Wij vrouwen moeten bewuster omgaan met de forty something, want in deze periode is er fysiek en mentaal nog ruimte om onze levensstijl aan te passen. Je bepaalt nu hoe je later oud wordt. Als we het hebben over de overgang, denken we vaak aan de transitie naar een wijze oude vrouw. Vrouwen worden daardoor wel geïnspireerd, maar denken dat de transitie voltooid is op het moment dat je 51 wordt. Terwijl die verandering juist veel eerder begint. We willen de wijze oude vrouw wel zijn, maar niet worden. Zoals een tienermeisje een vrouw wil zijn zonder borsten te krijgen. Als we nu niet onze kans pakken, zal het heftig zijn om met 55 te beseffen dat we ineens écht ouder zijn geworden. We worden tegenwoordig namelijk heel oud. Het besef dat het leven eindig is, heb ik nu pas. Daar heb ik nooit bij durven stilstaan. Forty something moet voor elke vrouw een wake-upcall zijn.’
‘Je bepaalt nu hoe je later oud wordt’
Wat was jouw wake-upcall? En wat heb je daarna veranderd om gezonder oud te worden?
‘De dood van mijn moeder speelde zeker een rol, maar er zijn meerdere wake-upcalls geweest. Ik had slapeloze nachten doordat mijn hormonen ineens gek deden en hield me daardoor opeens bezig met gezondheidsrisico’s die zomaar voor de deur kunnen staan. Mijn gezondheid wordt brozer en is niet meer vanzelfsprekend, wat me confronteert met de eindigheid van het leven. Dat besef is heftig, maar ook interessant. Hierdoor kan ik nu een sterke basis leggen voor de rest van mijn leven. Ik ben begonnen met krachttraining, wandel elke dag en zorg dat ik niet overwerkt raak. Ik let daarnaast op mijn voedingskeuzes, werk aan mijn conditie en laat alcohol nog steeds staan. Deze veranderingen helpen, maar ik pas op dat ik niet in het extreme doorsla. Ik wil niet meer verleid worden om de beste versie van mezelf te zijn, maar juist meer zorg dragen voor mijn lichaam. Dat biedt mogelijkheden om goed te functioneren. Mijn hormonen dwingen me daar toe. Ik ben blij dat ik dankzij zelfreflectie besef dat dit gevoel uit mijn lichaam komt en niet door externe omstandigheden veroorzaakt wordt.’
‘Ik wil niet meer verleid worden om de beste versie van mezelf te zijn’
Op welke manier was je moeder met gezondheid bezig?
‘Helemaal niet. Ze deed nooit aan sport en hield niet van wandelen, al was ze van zichzelf wel heel lenig. Helaas heb ik die genen niet van haar geërfd. Wat ik wel van haar heb, is haar affiniteit met spiritualiteit. Ze was altijd erg spiritueel, maar vlak voordat ze stierf, is ze daarvan afgestapt. Toen we hoorden dat ze ongeneeslijk ziek was, trad er bij ons beiden een copingmechanisme op, maar wel op een ander niveau. Ik had een theorie dat een overleden persoon eigenlijk alleen naar een andere kamer gaat. Als je veel lawaai maakt, hoor je de ander niet, maar als je stil bent, kun je de overleden persoon wel horen. Toen ik mijn moeder over deze theorie vertelde, was ze even stil en zei daarna: “Evietje, dat is heel mooi, maar ik hoop niet dat er zo’n kamer is. Ik ken namelijk veel vervelende mensen die daar dan ook zouden zitten.” Dat vond ik heel moeilijk om te horen. Voorheen geloofde ze in reïncarnatie, maar uiteindelijk is daar niemand van teruggekomen. Hetzelfde geldt voor de duizenden beterschapswensen die ze ontving: uiteindelijk is ze niet genezen. Daar kan ik haar geen ongelijk in geven.’
‘Vlak voordat ze stierf, is ze van spiritualiteit afgestapt’ –
Hoe voelt het voor jou dat ze van de spiritualiteit is afgestapt?
‘Ik voelde me bedrogen door mijn moeder. Zij had mij spiritueel opgevoed en juist op het punt dat ik die spiritualiteit het meest nodig had, liet ze het los. Maar wat ik ongelofelijk bijzonder vind, is dat ik nog steeds de liefde van mijn moeder voel. Voor mij is de energie van manifesteren ook de energie van liefde. Na het overlijden van mijn moeder voel ik niet alleen mijn liefde voor haar, maar ook de liefde die zij voor mij voelde. Als ik s ‘avonds in bed lig, denk ik aan de moederliefde die ik van haar kreeg en dan voel ik me zo geliefd en veilig. Het is een mooi besef dat de liefde die ik van haar kreeg er nog steeds is, hoewel mijn moeder hier niet meer is en haar hart niet meer klopt. De energie van manifesteren kun je niet bewijzen of uitleggen en hetzelfde geldt voor liefde. Je kunt het niet meten, maar het is wel het krachtigste wat er is. Ik voer ook nog vaak gesprekken met mijn moeder. Dan verzin ik niet wat zij zou zeggen, maar door onze sterke en liefdevolle band voel ik gewoon wat zij zou zeggen. Ik hoef niets aan mijn moeder uit te leggen. Haar raad was altijd vol liefde en geduld en ze leerde me dat het leven loopt zoals het loopt. Ik krijg daar nog altijd veel zelfbevestiging van.’
‘Voor mij is de energie van manifesteren ook de energie van liefde’
En hoe kijk je dan nu tegen manifesteren aan?
‘Nog altijd hetzelfde als voorheen. Manifesteren is voor mij weten wat je wilt en daarin je hart of onderbuikgevoel volgen, zodat je dichter bij jouw doel gebracht wordt. Als je je richt op dat gevoel, manifesteert datgene zich op een of andere manier in jouw leven. De magie die plotseling ontstaat als je openstaat voor wat niet wetenschappelijk te verklaren is, vind ik zo bijzonder. Hetzelfde gebeurde na het overlijden van mijn moeder. Zwanen staan voor mij symbool voor haar en sinds ze overleden is, zie ik overal zwanen. Dan roep ik altijd: “Dag, moederke!” Het kan zijn dat ze geen tekens achterlaat, maar dat ik gewoon meer opensta voor de wonderen van de natuur. Alsof mijn voelsprieten sterker zijn geworden. Ik zie alles veel mooier: de kleur van de wolken, hoe de zon door de bomen schijnt, hoe een klein bloemetje plots groeit. Het is niet dat de natuur, of mijn moeder, dit voor mij gecreëerd heeft. Het is niet dat een teken, kans of baan speciaal voor mij door het universum ontwikkeld wordt en neerdaalt. Maar door me bewust te zijn van mijn eigen kracht en me aan te passen, sta ik open om al die dingen te ontvangen.’
Lees nu ook: Manifesteren: wat is het? En hoe doe je het? De betekenis van manifesteren en een praktisch stappenplan
Wil je het gehele interview lezen van Evi Hanssen? Bestel dan nu de 12e editie op onze website.