Het leven is net een achtbaan. Dat besprak ik een paar dagen geleden samen met Wouter en de kinderen. Hannah, onze jongste van 4 jaar, is net ingestapt in het karretje en heeft de gordels omgedaan. Mees en Julius rijden net het stationnetje uit. Wouter en ik zitten ergens op een derde van de achtbaanrit, gaan richting de helft en hebben al een looping achter de rug.

En wat nou als ik over 50, 60 jaar het eindstation bereik. Hoe wil ik dan terugkijken? Heb ik een paar mooie loopings gemaakt? Was het de moeite waard? En waar sta ik dan nu en wat kan ik dan nog doen, wat wil ik nog meemaken, wat wil ik nog manifesteren, om tevreden terug te kijken?

De zomervakantie staat voor de deur, een mooi moment voor velen om even stil te staan bij bovenstaande vragen. Dat geldt ook voor mij. De komende weken ga ik ook van de zomer genieten en reflecteren op mezelf en op het Manifestatie Magazine. Waar sta ik nu en waar wil ik naartoe? Om nog meer mooie dingen te manifesteren en vooral heel veel mooie herinneringen te maken. Want dat is toch uiteindelijk waar het leven misschien wel over gaat. Mooie herinneringen maken, zodat als we het eindstation bereiken we kunnen zeggen: Ja! Dit was een heel mooi ritje! Ik heb eruit gehaald wat erin zat! 

Hoe wil jij terugkijken op jouw achtbaanritje?

Tekst: Linda Dronkers-Steijn

Met prachtige illustratie van Naomi Geens (naomigeens.be)